To travel is to live

To wtedy, ponad dwa lata temu bez reszty zakochałam się w Szwajcarii. Od tamtego czasu wróciłam tam raz i mam nadzieję, że nie ostatni. Z tym miejscem wiążą mnie jedne z najlepszych wspomnień, jakie posiadam.

Autumn...? Autumn!

Dni są coraz krótsze, poranki mgliste a ludzie na ulicy zdają się usilnie przypominać mi, że ta pora roku ma jedno nieodłączne skojarzenie - jesienna depresja. Mimo, że uwielbiam tę porę roku, zaczynam przejmować ten nastrój i oblegać w moim jeszcze nieogrzewanym pokoju. Wszystko co kocham w jesieni zaczyna właśnie dawać mi się we znaki, niezawsze w przyjemny sposób. Właśnie tak. "Rześki chłód" czasami sprawia, że sinieją mi dłonie, krótkie dni niezmiennie zaskakują, a długie noce... Długie noce zapędzają moje myśli w najdalsze zakątki mojego małego analitycznego mózgu. To wszystko nie brzmi jak stan, w którym niespecjalnie przyjemnie jest trwać. Ale to tylko kwestia przyzwyczajenia, to jest kilku dni czy tygodni, kiedy jakieś wywracające i mieszające się myśli zastąpi spokój. I ogrzewanie. Wtedy zacznie się moje "konsumowanie" tej pory roku. Herbata lub kawa, skarpetki grubości dywanu, lampki nad łóżkiem (nie, to nie znaczy "zima"!), tryb obserwatora życia, godziny nowej muzyki i ogrom inspiracji dobijającej się do mnie drzwiami i oknami. Naprawdę dobre strony istnieją. Przynajmniej z mojej perspektywy. Dopiero w zeszłym roku jesień realnie rozkochała mnie w sobie. Zafascynowało mnie to uspokojenie się przyrody i ludzi. To opadanie. Zmiany kolorów z najjaśniejszych i dość jednolitych na całą barwę burgundów, brązów i zieleni, tych butelkowych.

I tak wiem, że puentą tej całej wypowiedzi będzie - aura wreszcie sprzyja uznaniu moich upodobań co do spędzania czasu za normalne i adekwatne, prawda...? 

Próbując oddać mój nastrój, troszkę rozmaitych różności na koniec, cobyś z pustymi rękoma stąd nie odchodziła/odchodził.

QUOTES

• "Autumn's the mellow time"
     ~ William Allingham
• "Delicious autumn! My very soul is wedded to it, and if I were a bird I would fly about the  earth seeking the successive "autumns"
     ~ George Eliot
• "I'm so glad I live in a world where there are Octobers.”
     ~ L.M. Montgomery, Anne of Green Gables
• "“Fall has always been my favorite season. The time when everything bursts with its last beauty, as if nature had been saving up all year for the grand finale.”
     ~  Lauren DeStefano, Wither
• “No spring nor summer beauty hath such grace as I have seen in one autumnal face.
     ~  John Donne, The Complete Poetry and Selected Prose
• “Autumn...the year's last, loveliest smile."
     ~ William Cullen Bryant
• “I cannot endure to waste anything so precious as autumnal sunshine by staying in the house."
     ~ Nathaniel Hawthorne, The American Notebooks

SONGS

• Ludovico Einaudi "Andare"
• Damien Rice "I Remember"
• Air "Playground Love"
• Paolo Nutini "Iron Sky"
• Rhye "Open"  (kliknijcie w nazwy)

LINK(S)

• Before and After Autumn Photography

P.S. Dziękuję każdemu, kto poświęcił chwilkę i preczytał, posłuchał.

                        Planuję zrobić post ze zdjęciami. Ktokolwiek chce?

       

Mini-Euro-Trip

Wakacje w tym roku zaczęły się odrobinę wcześniej, bo 19 czerwca. 

Cały wyjazd był niespodzianką dla Marysi, mojej przyjaciółki. Niewiele wiedziałyśmy o jakichkolwiek planach (oprócz docelowego koncertu Pixara,) ale nasz grafik okazał się być bardzo napięty, a rzetelne wypełnienie go - wykańczające. Nie rozpisując się na ten temat, przedstawę krótki plan wyjazdu

19.06 -> przylot do Zurichu, dojazd do Marysi
 20.06 -> lunch, Zurichsee, vintage shops, lot do Paryża, lampka wina nocą
 21.06 -> Disneyland (rollescoastery, zwiedzanie, obiad, fireworks show)
 22.06 -> Champs-Elysees, Abercrombie&Fitch, Cosmopolitan drink, PIXAR, mule, Eiffel Tower
 23.06 -> spotkanie z Vivienne Mok, Moulin Rouge, raspberry lemonade, vintage shops,  shopping and Sacre Coeur, powrt do Zurychu
 24.06 -> brak snu, wylot o 7:10

Kilka zdjęć z wyjazdu (możliwe, że pojawią się nowe, poźniej)

Zdjęcia są znane dla tych, którzy wchodzą na mojego instagrama. Są z aparatu. Możliwe, że zrobię oddzielny post ze zdjęciami z telefonu (a jest ich naprawdę bardzo dużo).
P.S. Kolejność zdjęć kompletnie przypadkowa chronologicznie.
Dziękuję za chwilę czasu poświęconą na przeczytanie/obejrzenie :)

Once

Film zrobił na mnie duże wrażenie, nie da się ukryć. Wyraźnie pobudził moje zmysły estetyczne swoją irlandzką kolorystyką - szarości, zielenie i czerwienie. Cała rzeczywistość przekazana była z niesamowitą dokładnością i szczerością, co pozwoliło mi wczuć się w film jeszcze odrobinkę bardziej.
Jednak, przechodząc do sedna, dwoma aspektami, w które chciałam się zgłębić, są dość nieoryginalnie - muzyka i przesłanie.
Zaczynając (chociaż w ten sposób powalczę o nietypowość) od przesłania - urzekli mnie po prostu bohaterowie. Sposób w jaki się poznawali i wyczuwali był dość niecodzienny - odważni w sztuce, nieśmiali w mówieniu o własnych uczuciach. Ich więź była nadzwyczajna - łączyła ich miłość. Nie tyle do samych siebie nawzajem, co do muzyki. Nigdy nie znudzi mi się scena, podczas której pierwszy raz łączą się ich głosy, ich całe osoby łączą się w całość. Mimo różnic widocznych na pierwszy rzut oka - takich jak instrument, czy barwa głosu, nie potrafię sobie wyobrazić bardziej spójnego, jednolitego wręcz duetu. Piosenka, którą wówczas śpiewają 'Falling slowly' zdaje się wyrażać całą paletę tkwiących w nich emocji. Słuchając jej, z każdym kolejnym razem pogłębia się we mnie odczucie, że jest to ich jedyna ucieczka od trudnych realiów - bycia samotną matką, czy opuszczonym mężczyzną. Oglądając ten film nie potrafiłam ukryć cichych nadziei, że ułoży im się, razem. Nadzieję miałam do ostatniej chwili, ale scenarzysta widział to inaczej. I w perspektywie czasu - myślę, że to najlepsze zakończenie jakie mogło mieć miejsce. Delikatne rozczarowanie po zakończeniu, zatrzymanie się i rozmyślanie 'co by było gdyby jednak im się udało' - halo, nie wydaje się znajome? Mnie aż za bardzo i myślę że każda kobieta może się z tym utożsamić. Najmocniej rozgoryczają niewypowiedziane słowa i nie utworzone wspomnienia. Zostawiają przestrzeń której nic innego nie zajmie.
Drugą rzeczą, na jaką chciałabym zwrócić uwagę jest muzyka. Niesamowity akustyczny klimat, jednocześnie nie szczędzący kulminacyjnych punktów stawiających serce w pionie. Delikatność, czułość a jednocześnie burzliwe emocje włożone w każdą piosenkę nie pozwalają mi odpędzić od siebie mysli, że właśnie to - ta muzyka jest jedynym co posiadają bohaterowie. Jest także jedynym mostem, który łączy ich z innymi ludźmi.

Nie zanudzając już dłużej, chciałabym polecić ten film każdemu kto w sztuce szuka autentyczności, realności i uczuć, które prawdopodobnie nie raz towarzyszyły mu w drodze.
P.S. W komplecie tylko z letnim wieczorem i herbatą :)

Local adventures

generations

Widząc to zdjęcie nie potrafiłam się nie zatrzymać. Patrzyłam na nie przez dłuższy czas. Przeanalizowałam je na każdy możliwy sposób, nie szczędząc nadinterpretacji. Ten sam przedmiot, dwa różne sposoby, dwa zastosowania i dwie osoby. Ten mały chłopiec - tak pełny kolorów, uczy się chodzić. Wchodzi dopiero w życie. Starsza Pani potrzebuje chodzika, aby pomagał jej w powolnym (od)chodzeniu. Brzmi patetycznie, ale nic z tych rzeczy. Wystarczy spojrzeć na Jej twarz. Jest szczęśliwa. Widzi nowe życie.