Mini-Euro-Trip

Wakacje w tym roku zaczęły się odrobinę wcześniej, bo 19 czerwca. 

Cały wyjazd był niespodzianką dla Marysi, mojej przyjaciółki. Niewiele wiedziałyśmy o jakichkolwiek planach (oprócz docelowego koncertu Pixara,) ale nasz grafik okazał się być bardzo napięty, a rzetelne wypełnienie go - wykańczające. Nie rozpisując się na ten temat, przedstawę krótki plan wyjazdu

19.06 -> przylot do Zurichu, dojazd do Marysi
 20.06 -> lunch, Zurichsee, vintage shops, lot do Paryża, lampka wina nocą
 21.06 -> Disneyland (rollescoastery, zwiedzanie, obiad, fireworks show)
 22.06 -> Champs-Elysees, Abercrombie&Fitch, Cosmopolitan drink, PIXAR, mule, Eiffel Tower
 23.06 -> spotkanie z Vivienne Mok, Moulin Rouge, raspberry lemonade, vintage shops,  shopping and Sacre Coeur, powrt do Zurychu
 24.06 -> brak snu, wylot o 7:10

Kilka zdjęć z wyjazdu (możliwe, że pojawią się nowe, poźniej)

Zdjęcia są znane dla tych, którzy wchodzą na mojego instagrama. Są z aparatu. Możliwe, że zrobię oddzielny post ze zdjęciami z telefonu (a jest ich naprawdę bardzo dużo).
P.S. Kolejność zdjęć kompletnie przypadkowa chronologicznie.
Dziękuję za chwilę czasu poświęconą na przeczytanie/obejrzenie :)

Once

Film zrobił na mnie duże wrażenie, nie da się ukryć. Wyraźnie pobudził moje zmysły estetyczne swoją irlandzką kolorystyką - szarości, zielenie i czerwienie. Cała rzeczywistość przekazana była z niesamowitą dokładnością i szczerością, co pozwoliło mi wczuć się w film jeszcze odrobinkę bardziej.
Jednak, przechodząc do sedna, dwoma aspektami, w które chciałam się zgłębić, są dość nieoryginalnie - muzyka i przesłanie.
Zaczynając (chociaż w ten sposób powalczę o nietypowość) od przesłania - urzekli mnie po prostu bohaterowie. Sposób w jaki się poznawali i wyczuwali był dość niecodzienny - odważni w sztuce, nieśmiali w mówieniu o własnych uczuciach. Ich więź była nadzwyczajna - łączyła ich miłość. Nie tyle do samych siebie nawzajem, co do muzyki. Nigdy nie znudzi mi się scena, podczas której pierwszy raz łączą się ich głosy, ich całe osoby łączą się w całość. Mimo różnic widocznych na pierwszy rzut oka - takich jak instrument, czy barwa głosu, nie potrafię sobie wyobrazić bardziej spójnego, jednolitego wręcz duetu. Piosenka, którą wówczas śpiewają 'Falling slowly' zdaje się wyrażać całą paletę tkwiących w nich emocji. Słuchając jej, z każdym kolejnym razem pogłębia się we mnie odczucie, że jest to ich jedyna ucieczka od trudnych realiów - bycia samotną matką, czy opuszczonym mężczyzną. Oglądając ten film nie potrafiłam ukryć cichych nadziei, że ułoży im się, razem. Nadzieję miałam do ostatniej chwili, ale scenarzysta widział to inaczej. I w perspektywie czasu - myślę, że to najlepsze zakończenie jakie mogło mieć miejsce. Delikatne rozczarowanie po zakończeniu, zatrzymanie się i rozmyślanie 'co by było gdyby jednak im się udało' - halo, nie wydaje się znajome? Mnie aż za bardzo i myślę że każda kobieta może się z tym utożsamić. Najmocniej rozgoryczają niewypowiedziane słowa i nie utworzone wspomnienia. Zostawiają przestrzeń której nic innego nie zajmie.
Drugą rzeczą, na jaką chciałabym zwrócić uwagę jest muzyka. Niesamowity akustyczny klimat, jednocześnie nie szczędzący kulminacyjnych punktów stawiających serce w pionie. Delikatność, czułość a jednocześnie burzliwe emocje włożone w każdą piosenkę nie pozwalają mi odpędzić od siebie mysli, że właśnie to - ta muzyka jest jedynym co posiadają bohaterowie. Jest także jedynym mostem, który łączy ich z innymi ludźmi.

Nie zanudzając już dłużej, chciałabym polecić ten film każdemu kto w sztuce szuka autentyczności, realności i uczuć, które prawdopodobnie nie raz towarzyszyły mu w drodze.
P.S. W komplecie tylko z letnim wieczorem i herbatą :)